Dystrofia rogówki to genetyczne schorzenie, które jest stosunkowo powszechne w rasie. Objawia się występowaniem szaro- białych nieprzezroczystych plam na oczach. Są to osady wapnia lub tłuszczów pod powierzchnią rogówki psa. U cavalierów najczęstsza jest dystrofia lipidowa czyli związana z odkładaniem tłuszczu. Choroba zwykle pojawia się w wieku od dwóch do czterech lat.


Krótko i dosadnie:

  • Dla przyszłych właścicieli:

Wymagać od hodowców corocznych badań oczu rodziców szczenięcia – przedstawione badanie od lekarza okulisty nie może być starsze niż 1 rok, zazwyczaj nie wyklucza się z hodowli psów z dystrofią lipidową rogówki, ale najlepiej aby schorzenie nie dotyczyło obojga rodziców. Wykaz chorób i wzory wyników badania oczu – tutaj.  

  • Dla Hodowców:

Należy co roku badać oczy psów hodowlanych u lekarza okulisty. Zalecenia dla hodowców nie są jednoznaczne – Canine Eye Registration Foundation (CERF) wydaje certyfikaty nawet dla cavalierów dotkniętych chorobą i rozmnażanie chorych psów pozostawia opinii hodowcy (należy wziąć pod uwagę wyniki badań w kierunku MVD, SM i ogólny stan zdrowia psa, a także zdrowie i długość  życia linii z których pochodzi). Z kolei kluby ras z niektórych krajów nie zalecają hodowania na psach z dystrofią rogówki. Apelujemy zatem o rozsądek i branie pod uwagę całościowego obrazu przed dopuszczeniem chorego na dystrofię rogówki psa do hodowli.


Uważa się, że choroba ta (określana potocznie również mianem „stłuszczenia w oczach”) związana jest z niezdolnością do rozkładu tłuszczów w organiźmie w szczególności cholesterolu i trójglicerydów. Niejednokrotnie dystrofia występuje w związku z choroba Cushinga i problemami z tarczycą, diagnostyka nie kończy się zatem na lekarzu okuliście, ale należy również zweryfikować  obecność tych dwóch chorób.

Leczenie:

Dystrofia rogówki najczęściej nie wpływa negatywnie na wzrok psa ani nie jest bolesna. Jeżeli nie występuje jako manifestacja choroby Cushinga ani chorób tarczycy – nie wymaga żadnego leczenia. Przez okulistów określana jest niejednokrotnie jako „defekt kosmetyczny”, który widzimy tylko my patrząc w oczy psa – pies nie widzi złogów, jego pole widzenia nie jest zaburzone ani ograniczone. W czerwcu 2015 roku dr Douglas Esson, w jednej z branżowych publikacji, stwierdził iż leczenie jest często niepotrzebne i oparte na lekach, które nawet mogą nasilić zmiany.

crispin_corneal_dystrophy_ckcs

 Źródło:

CavalierHealth