Episodic Falling Syndrome (EFS) – w Polsce znany również pod nazwą „epizodyczne upadanie” to unikalna choroba genetyczna rasy Cavalier King Charles Spaniel – choroby tej nie zaobserwowano nigdy u żadnej innej rasy.

Epizodyczne upadanie jest chorobą, która nie ma tendencji do postępowania, terapia  poprawia jakość życia psów. Choroba ta nie wydaje się również mieć wpływu na długość życia psa, bardzo rzadko może być zagrożeniem życia.


Krótko i dosadnie:

  • Dla przyszłych właścicieli:

Należy kupować szczenięta tylko i wyłącznie ze skojarzeń nie dających chorych psów. Spójrz na tabelę na dole strony – kombinacje zaznaczone na niebiesko są dopuszczalne. Sprawdź wyniki badania w kierunku EFS rodziców Twojego przyszłego szczenięcia.  UWAGA ! Możesz spotkać się z określeniami „czysty po rodzicach” itp. oznacza to, że rodzice psa byli „czyści” i pies również na pewno jest czysty czyli nie posiada mutacji genów odpowiedzialnych za występowanie EFS – w takim wypadku wymagaj od hodowcy certyfikatów badań rodziców psa. Nigdy nie załatwiaj tak ważnych spraw „na słowo” zawsze sprawdź dokumenty.

  • Dla Hodowców:

Należy rozmnażać psy tylko w konfiguracjach zaznaczonych na niebiesko (tabela na dole strony).


Objawy:

Objawy EFS są różne, ale wszystkie związane z mięśniami psa, które nie są w stanie się rozluźnić, zazwyczaj występują po ćwiczeniach oraz w stanie podekscytowania lub stresu – są jednak psy, które miewają ataki niezwiązane z żadnymi bodźcami.

– Usztywnienie kończyn.

– Wyciąganie kończyn w przesadny sposób.

– Nadmierne wyciąganie kończyn – jak u skaczącego królika.

– Wygięcie ciała w łuk.

– Piszczenie.

– Zaburzenia równowagi.

– Utrata koordynacji i upadek na bok lub na pysk.

– Trzymanie głowy bardzo nisko przy ziemi, a tylu ciała bardzo wysoko – – w skrajnych przypadkach głowa jest tak nisko, że cale ciało przelatuje nad głową psa – jakby robił salto.

– Podczas ataku pies może się przegrzać.

Warto obejrzeć filmy z ataku EFS w serwisie Youtube – KLIK

Cavaliery nie tracą świadomości podczas ataku, pozostaje świadomy i zdaje się wiedzieć, że traci kontrolę nad swoim ciałem. Po ustąpieniu ataku pies szybko dochodzi do siebie i funkcjonuje jakby nic się nie stało. Jednak jeżeli szybko wróci do dużej aktywności/ ćwiczeń lub pozwolimy mu na nadmierna ekscytację – atak może się powtórzyć. Po ataku EFS zalecane jest wyciszenie psa i pozwolenie mu na odpoczynek. Pomiędzy atakami pies funkcjonuje normalnie.

Zdarzają się przypadki rozwiniętej formy EFS gdy pies wpada w powtarzalne, długie ataki, ma trwałe deficyty neurologiczne, lub nie jest w stanie w ogóle „wyjść” z ataku. Takie cavaliery poddawane są eutanazji aby uniknąć dalszego cierpienia związanego z EFS.

 

Diagnoza:

Organizm psa pomiędzy atakami jest zupełnie normalny. Żadne badanie (oprócz testu DNA – o którym poniżej) nie wykazuje anomalii. Badanie EMG wykazuje normalną pracę mięśni bez nietypowej, spontanicznej aktywności. Badania krwi, szpiku kostnego, biopsja czy rezonans magnetyczny również nie wykazują żadnych śladów choroby. Podczas ataku nie występują problemy z sercem ani oddychaniem. Przed opracowaniem testów genetycznych choroba była diagnozowana tylko na podstawie objawów.  Niektóre z objawów EFS są podobne do innych chorób takich jak: padaczka, jamistość rdzenia (syringomyelia SM) należy jak najszybciej zdiagnozować psa aby uniknąć niewłaściwego leczenia, które mogłoby negatywnie wpłynąć na stan zdrowia psa.  Pomimo dostępności testów należy nagrywać ataki, które nas niepokoją ponieważ oczekiwanie na wynik testów genetycznych może trwać nawet ok. miesiąca.  Nagranie ataku EFS jest użyteczne dla lekarza weterynarii w postawieniu diagnozy – jeżeli nie masz możliwości nagrania ataku zanotuj „na świeżo” dokładny jego przebieg.

W 2011 roku Angielscy naukowcy zdefiniowali  gen odpowiedzialny za występowanie EFS (gen BCAN) i określili jego dziedziczenie. EFS jest dziedziczony autosomalnie recesywnie jako cecha. Dało to możliwość całkowitego wyeliminowania możliwości pojawienia się nowych chorych cavalierów.  Każdy cavalier z podejrzeniem EFS powinien zostać poddany badaniu – diagnoza jest wtedy oczywista i bezbłędna.

Badanie DNA można wykonać z krwi lub wymazu z policzka. Robi to zazwyczaj lekarz weterynarii, który wysyła próbkę do odpowiedniego laboratorium (AHT – Animal Health Trust lub Laboklin). Możemy otrzymać 3 wyniki badania:

Czysty – pies nie ma mutacji genu odpowiedzialnego za chorobę – taki pies nigdy nie zachoruje na EFS.

Nosiciel – pies posiada jeden zmutowany gen BCAN, jest nosicielem choroby ale nigdy nie zachoruje na EFS.

Chory – pies posiada dwa zmutowane geny BCAN i jest chory na EFS – objawy mogą (ale nie muszą!) się pojawić.

Niestety pomimo dostępności nieinwazyjnego i prostego badania zdarzają się niefrasobliwi hodowcy rozmnażający psy w taki sposób, że problem nadal istnieje i musimy go poruszyć.  Sprawdź schemat dziedziczenia (na dole strony) – dopuszczane kombinacje (takie gdzie nie urodzą się chore szczenięta) zaznaczono na kolor niebieski, niedopuszczalne na kolor czerwony.

Leczenie:

Po ataku EFS należy wyciszyć psa, można go delikatnie trzymać lub położyć sobie na kolanach, ale zapewniając mu swobodną pozycję. Należy być spokojnym i pozwolić psu odpocząć po ataku. Nie biegamy dookoła psa, nie krzyczymy, nie płaczemy ponieważ pies jak gąbka chłonie nasze emocje, a stres może wywołać kolejny atak.

Jeżeli ataki występują rzadko (raz na trzy miesiące lub rzadziej) i nie są nadmiernie długie – zazwyczaj nie wdraża się leczenia.

W leczeniu ostrzejszych przypadków EFS stosuje się np.  diazepam, clonazepam (w celu ustalenia ewentualnego leczenia skontaktuj się z lekarzem weterynarii, NIGDY nie podawaj psu żadnych leków samowolnie) jednak cavaliery dość szybko uodparniają się na działanie leku, a tym samym na leczenie.  Zalecane jest obserwowanie po jakich zdarzeniach występuje atak (np. po intensywnym treningu, po emocjach związanych z jakimś czynnikiem) i unikanie ich – w przypadku ataków związanych z nadmiernymi emocjami warto poćwiczyć z psem wyciszanie i nie reagowanie na określona sytuację.

W celu uzyskania większej ilości informacji odnośnie leczenia w przypadku EFS należy skontaktować się z dr Marcinem Wrzoskiem (Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu) marcin.wrzosek@up.wroc.pl lub dr Jacques Penderis (Uniwersytet w Glasgow) jacques.penderis@glasgow.ac.uk

EFS

Źródło:

CavalierHealth.org

Laboklin