MVD – (mitral valve disease) – niedomykalność zastawki mitralnej (dwudzielnej) serca jest główną przyczyną zgonów Cavalier King Charles Spanieli. Szacuje się, że w wieku 5 lat 50% cavalierów jest chorych, a w wieku 10 lat niemal wszystkie. MVD dotyka wielu ras psów i bardzo często dotyka psów starszych, jednak u cavalierów pojawia się zdecydowanie szybciej i postępuje w większym tempie. Liczne badania rasy dowodzą, że choroba jest dziedziczna poligenicznie – czyli więcej niż jeden gen odpowiada za przekazanie choroby.


Krótko i dosadnie:

MVD jest chorobą zagrażającą życiu psa. U cavalierów jest częste i szybko postępuje – wszystkie psy powinny być co najmniej osłuchane najlepiej przez kardiologa raz w roku. Szukając szczenięcia należy weryfikować badania obojga rodziców w kierunku MVD – badania serca nie mogą być starsze niż 1 rok. Najlepiej aby było to badanie USG DOPPLER, jednak najczęściej spotyka się badania osłuchowe.

Dla właścicieli:

Jeżeli pies nie wykazuje żadnych dziwnych objawów należy co roku poddać go osłuchowemu badaniu serca u lekarza weterynarii (najlepiej kardiologa). Po ukończeniu 5 roku życia należy raz w roku poddać psa badaniu usg doppler serca. Weryfikować badania rodziców szczeniaka – badanie nie może być starsze niż 1 rok.

Dla hodowców:

Szczegółowo i corocznie kontrolować stan serca cavalierów w hodowli, ale również zwracać uwagę na wyniki badań rodziców, rodzeństwa oraz dzieci cavalierów hodowlanych. Odsuwać od hodowli psy, które chorują przedwcześnie (przed 5 rokiem życia). 


Budowa_sercaAby pisać o chorobie jaką jest MVD należy zrozumieć działanie zastawek serca. W sercu są 4 zastawki – dwie znajdują się pomiędzy przedsionkami a komorami serca (dwudzielna/ mitralna po stronie lewej, trójdzielna po prawej), dwie kolejne u wyjścia dużych naczyń krwionośnych (aorta, tętnica płucna) z lewej i prawej komory serca. Zastawki otwierają się i zamykają bez przerwy w trakcie pracy serca. Mają zagwarantować prawidłowy przepływ krwi oraz zapobiec cofaniu się krwi – z komór do przedsionków oraz z dużych naczyń do komór serca.

Idealnie pracę zastawek pokazuje poniższy film – najpierw pokazana jest prawidłowa praca zastawek serca, od 0:49 pokazana jest nieprawidłowa praca zastawki serca i cofnięcia się krwi.

Diagnoza:

Psa wstępnie diagnozuje najczęściej lekarz weterynarii podczas standardowego corocznego badania osłuchowego serca – niepokojące zmiany można czasami zauważyć również na rtg oraz echo serca jednak te badania nie są miarodajne w diagnostychaggstrom-color-echo-mitral-regurgitatione MVD. Jakiekolwiek zauważone nieprawidłowości/ wysłuchane szmery należy potwierdzić poprzez badanie USG DOPPLER! RTG i Echo serca są jedynie badaniami pomocniczymi w diagnostyce MVD.

USG DOPPLER jest badaniem przepływów krwi– jako jedyne jest więc w stanie zobrazować dokładnie działanie zastawek serca oraz wykluczyć obecność nieprawidłowego cofania się krwi.

Na zdjęciu – obraz badania dopplerowskiego.

Leczenie:

Choroba przebiega bardzo różnie. Niekiedy od diagnozy do zgonu psa mija klika tygodni, innym razem są to całe lata. Jest to kwestia indywidualna i niemożliwa do przewidzenia. U większości psów choroba postępuje stopniowo, a poważniejsze objawy pojawiają się w ciągu zaledwie dwóch lat od wykrycia szmerów.  Warto dodać, że w początkowym stadium choroby, po wykryciu niewielkiej niedomykalności zastawki zazwyczaj nie stosuje się żadnego leczenia, dopiero gdy choroba postępuje wdraża się odpowiednie leki. Leki stosowane w leczeniu MVD powodują poważne skutki uboczne – mają negatywny wpływ na działanie nerek, wątroby i innych narządów wewnętrznych. Podczas leczenia MVD należy regularnie wykonywać pełne badania krwi – z uwzględnieniem przede wszystkim biochemii (profil nerkowy, wątrobowy, trzustkowy).

Kardiolodzy rozpoczęli sporządzanie statystyk występowania MVD w rasie w 1990 roku w kraju pochodzenia rasy- Anglii. Od tego czasu przebadano tysiące psów na kilku kontynentach – na podstawie tych badań stwierdzono, że odsetek cavalierów, które mają szmery zwiększa się o 10% wraz z każdym rokiem życia. Dlatego też, szacuje się, że 10% cavaierów w wieku 1 roku ma MVD, 20% w wieku 1-2 lat ma MVD i tak dalej do kolejnych poziomów wieku. Niezwykle rzadkim  zjawiskiem  jest cavalier w wieku 10 lat, który nie ma chociaż niskiego stopnia MVD i niewielkich szmerów.

Chociaż MVD występuje u wielu ras najpoważniejszym problemem jest u Cavalier King Charles Spanieli i jest główną przyczyną ich zgonów. MVD jest najczęściej spotykanym schorzeniem serca u starszych psów wszystkich ras, jednak nie rozwija się tak szybko i nie występuje tak wcześnie jak u cavalierów. MVD u cavalierów występuje 20 razy częściej niż u innych ras, w wieku 5 lat 50% CKCS jest dotkniętych tą chorobą podczas gdy u pozostałych ras jest to choroba starości i występuje między 10 a 15 rokiem życia.

Postęp choroby jest również zupełnie inny u cavalierów. U cavalierów stadium zagrażające życiu pojawia się w ciągu 1-3 lat, pozostałe rasy osiągają ten stan po 3-5 latach.

MVD to degeneracja zastawki mitralnej. Zastawki serca pracują podczas każdego uderzenia serca i mają zagwarantować prawidłowy obieg krwi, zapobiegać cofaniu się krwi. Oprócz cofania się krwi i stopniowej degeneracji zastawki choroba ta ma poważne konsekwencje również dla reszty serca i płuc. Zwiększenie ciśnienia w lewym przedsionku zmniejsza przepływ krwi w płucach, powodując zatory w żyłach płucnych, płyn w płucach, obrzęk płuc.  MVD może doprowadzić do zastoinowej niewydolności serca, rozszerzenia serca (zwiększenie się serca może spowodować rozdarcie w lewym przedsionku co skutkuje natychmiastowym zatrzymaniem przepływu krwi i zgonem).

Objawy:

Główne objawy to:

– nietolerancja wysiłku

-duszności

-rozdęcie brzucha

-brak apetytu

-niepokój w nocy

-utrata masy ciala

-omdlenia

-kaszel

-nadmierne dyszenie

– apatia

– senność


Stopnie MVD

„0” – serce zdrowe, bez zmian.

Stopień 1 (Grade1) – szmery są słyszalne w cichym pokoju przez stetoskop

Stopień 2 (Grade 2) – szmery są stale słyszalne przez stetoskop

Stopień 3 (Grade 3) – szmery są głośniejsze i słyszalne niezwłocznie po przyłożeniu stetoskopu do klatki piersiowej

Stopień 4 (Grade 4) – szmery są dość głośne, wibracje klatki piersiowej są wyczuwalne palcami bez stetoskopu.

Stopień 5 (Grade 5) – szmery są głośne, dźwięk jest wibrujący, drżący.

Stopień 6 (Grade 6) – szmery są na tyle głośne, że są słyszalne ze stetoskopem oddalonym od klatki piersiowej, a nawet w ogóle bez użycia stetoskopu.


Badania nad MVD są prowadzone nieustannie – w październiku 2015 roku naukowcy znaleźli dowody, że dotkliwość/ szybki rozwój MVD są związane z chromosomem 15 loci. Co oznacza, że choroba jest genetyczna i dziedziczna w rasie. Nie opracowano jednak jeszcze testów genetycznych dla MVD.

W 2009 roku w wydanym przez zespół certyfikowanych kardiologów „Consensus Statement” (C. Atkins , J. Bonagura, S. Ettinger, P. Fox, S. Gordon, J. Häggström, R. Hamlin, B. Keene, V. Luis-Fuentes, and R. Stepien) opublikowano nową klasyfikację etapów MVD. Nowy system opisuje 4 podstawowe etapy choroby serca i niewydolności.


Stadium A – identyfikuje i oznacza zwierzęta, które są zagrożone ryzykiem rozwoju chorób serca, ale obecnie nie mają żadnych zmian/ zaburzeń np. CKCS, który w momencie badania nie ma szmerów, a jego serce funkcjonuje prawidłowo.

Stadium B – oznacza pacjentów z chorobą serca (np. CKCS ze szmerami serca), które nigdy nie rozwinęły żadnych objawów klinicznych. Ze względu na prognozy, stopień choroby i wskazania do leczenia wyróżnia się Stadium B1 i B2.

Stadium B1 – pacjenci bez objawów, nie wykazujący powiększenia serca.

Stadium B2 – pacjenci bez objawów, u których w badaniu widoczna jest niedomykalność zastawki oraz powiększenie lewej strony serca.

Stadium C – identyfikuje pacjentów, którzy mieli w przeszłości lub nadal mają objawy związane z niewydolnością serca spowodowanego chorobą serca. Stadium C dzieli się na Ca i Cc. Ca oznacza zwierzęta, którym niezbędna jest hospitalizacja, Cc – zwierzęta leczone ambulatoryjnie.

Stadium D – oznacza zwierzęta cierpiące na zaawansowaną niewydolność serca, które są oporne na leczenie standardowe. Tacy pacjenci wymagają zaawansowanych i wyspecjalizowanych form leczenia. W Stadium D również wyróżnia się Da oraz Dc. Da – leczenie w trybie hospitalizacji, Dc – leczenie ambulatoryjne.


Leczenie MVD polega głównie na wspomaganiu pracy serca aby zapewnić niezbędny przepływ krwi oraz wyeliminowania lub zmniejszenia objawów. Leczenie ustala lekarz kardiolog. MVD jest chorobą nieuleczalną. W niektórych krajach rozpoczęto wykonywanie operacji MVD – jednak są to pojedyncze przypadki. W Polsce nie przeprowadzano jeszcze takiej operacji, ale nieustannie pokładamy nadzieje w naszych polskich kardiologach, którzy fachowością i wiedzą nie odstają od kolegów zza granicy.

Źródło:

CavalierHealth